Να μιλήσουμε για λακούβες;

Θέλω να γκρινιάσω για τις στρογγυλές λακκούβες που συστηματικά φτιάχνουν οι νεοελλαδίτες. Έχουν διάμετρο γύρω στα 75 εκατοστά, τέλειος κύκλος, ύψος συνήθως γύρω 3 με 5 εκατοστά και τον πυθμένα τους κοσμεί ένα όμορφο καπάκι υπονόμου. Καταλάβατε σε τι αναφέρομαι.

Έχουμε έναν φυσιολογικό δρόμο που όταν ήταν νέος ήταν όλα υπέροχα. Είχε τις φυσιολογικές τρύπες για τους υπονόμους σπασμένους με καπάκια που ήταν στο ύψος του υπόλοιπου δρόμου. Μετά όμως ο δρόμος γέρασε, έκανε ρυτίδες και ήρθε ο καιρός για το λίφτινγκ. Δύο ενδεχόμενα βλέπω σε αυτή την περίπτωση, (σημ. δεν είμαι μηχανικός αλλά προφανώς δεν είναι και αυτοί που ασχολούνται επι πληρωμή με τους δρόμους μας): ή ξύνεις την παλιά άσφαλτο και βάζεις νέα, ή πρσθέτεις από πάνω και ρυθμίζει το ύψος στα καπάκια των υπονόμων. Και τα δύο έχουν τις δυσκολίες τους. Δε βαριέσαι, υπάρχει ευκολότερη λύση: ρίξε την άσφαλτο και άσε τα υπόλοιπα στους ταλαίπωρους χρήστες του δρόμου. Το αποτέλεσμα είναι το γνωστό, που περιγράψαμε και παραπάνω, κυκλικές λακκούβες για να θυμόμαστε την άσχημη πλευρά της Ελλάδας σε κάθε 10 μέτρα δρόμου που κάνουμε με το αυτοκίνητο μας.

Κλειδιά και κλειδαράδες.

Πως την έχουν δει έτσι οι κλειδαράδες; Τους απονέμω τον τίτλο του άρχοντα της Κουτοπονηριάς. Σκέφτηκαν: ο τύπος έχει χάσει το κλειδί του άρα είναι εκτός σπιτιού. Θέλει κάπως να ξαναμπεί μέσα εκτός κι αν σκοπεύει να γίνει μετανάστης. Χρειάζεται λοιπόν έναν κλειδαρά. Αφού όμως είναι εκτός σπιτιού δεν μπορεί να ανοίξει τον Χρυσό Οδηγό. Τι θα κάνει λοιπόν το θύμα θα κοιτάξει γύρω του χαμένος. Και τι θα δει; Τον αριθμό του τηλεφώνου μου κολλημένο στη μούρη του. Πως θα γίνει αυτό; Θα κολλήσω τον αριθμό μου, συνήθως 777κάτι σε κάθε γωνία όλων των δρόμων του λεκανοπεδίου Αττικής. Ιδιοφυές!

Έλα όμως που δεν υπάρχει ένας μόνο κλειδαράς στην χώρα αυτή. Μόλις ο πρώτος κλειδαράς συνέλαβε την ιδιοφυή ιδέα του ο δεύτερος είπε: μπορώ κι εγώ να κολλήσω αυτοκόλλητα με το νούμερο μου. Και ξέρεις κάτι, να μην τα κολλήσω όπου κι όπου. Να τα κολλήσω πάνω στον πρώτο εξυπνάκια κλειδαρά για να πολεμήσω και τον ανταγωνισμό!

Το αποτέλεσμα το θαυμάζουμε σε κάθε γωνιά των δρόμων μας: Πάνω στους οδοδείκτες, πάνω στις κολόνες της ΔΕΗ, στα θυροτηλέφωνα μας, στον καθρέφτη του ασανσέρ. Μια μικρή αλλά όχι ασήμαντη πινελιά ασχήμιας, τσαπατσουλιάς και προχειρότητας της χώρας μας.

Ποιος φταίει αλήθεια. Ο κουτοπόνηρος κλειδαράς ή κάποιο παχύδερμο της κρατικής ή δημοτικής μας διοίκησης. Θα έλεγα κυρίως το δεύτερο.

Κι εγώ αδύναμος πολίτης τι μπορώ να κάνω; Εκτός από το να μοιράζομαι τον καημό μου γράφοντας τα λόγια αυτά; Για την ώρα όχι και πολλά. Απλώς γίνομαι γραφικός όταν περπατώντας στους δρόμους της πόλης ξεκολλάω με σαδιστική ευχαρίστηση μερικά από τα σωρευμένα βουνά από αυτοκόλλητα κλειδαράδων.

Με την ευκαιρία, μήπως ξέρει κανείς ποιος είναι αρμόδιος για την ρύπανση αυτή; Και αν υπάρχει αρμόδιος γιατί δεν κάνει τη δουλειά του. Τέλος, σε ποια υπηρεσία μπορεί κανείς να καταγγείλει κάτι τέτοιο;